نسل در نسل، پرآوازه‌ترین قوم جهان            قـامت غـیرت آن‌ها به بـلـندای زمان

کوه در کوه، شگـفـتـند و دماوندْنسب            چه کسی دیده بترسند به وقتِ فوران؟!

و اگر حادثه‌ای خواست پریشان بشوند            سر برآورده از آن حادثه طوفان طوفان

ایـستادند و به لبخـند خـدا خـیره شدند            مثل قـد قامت گـلـدسته به هنگام اذان

مـردمـانی زره از نـام خـدا پـوشـیـده            رسمشان نیست بمیرند، مگر در میدان

طایفه طایفه خون داده در آغوش وطن            که مبادا برسد خاک به دست دگـران

نیست در طالعشان تا به ابد پیر شدن            قرن‌ها رفته و این قوم، جوانند، جوان!

چلّۀ خـشم گـرفـتـند به هـنگامۀ جنگ            با دعاهای برون آمده از تیر و کمان

به شهـیـدانـه‌تـرین مـردم تـاریخ قـسم            قـصۀ این همه اسطـوره ندارد پـایـان

مردمـانی همه از نـسل اساطـیر کهن            ایـستادند و سـرودند تو را ای ایران!